دلواپسی هایم در خاک نهفته اند

همسفر با خورشید 

میروم

  تا عمق هستی

آنجا که  عطر بنفشه های سپید

بوسه میزند به نسیم

تن خسته ام  رها 

در بیکران آبیش

 پروای هیچم نیست

تا ابدیت راهی نمانده است

در این شهر سکوت

روز رفتن 

می رسد زمزمه روح نوازی از دور

که مرا میخواند

من به تسبیح صبوحی شما تسلیمم

جامی از باده زرین شفق در دستم

هوسی می بردم تا رفتن

نفسی می بردم تا خفتن

با مناجات گل یاس در خلوت شب

آشنا با من و این حس غریب

آن نمازی که مرا میبرد از تن بیرون

و خدایی که مرا میدمد از جان بر تن

در صدای نفس پاک گل سرخ بر سینه سوزان بهشت

مژده آمدن نور بر سجاده صبح

مژده بارش باران بر ساحت  روح 

بوی خوب گل گندم ، در دامن ان دشت سپید

اوج تا اوج روم بی فریاد

موج تا موج شوم بی پایان

برای تو

اي گل  ز فريب روزگار٬ چوني تو ؟

در گلشن اين شهر و ديار٬  چوني تو ؟

وقتي كه محبت به سكوت است امروز

با  كينه و نفرت زمان ٬ چوني تو ؟

آنچنانكه بايد شناخته نشد

عشق را ميگويم

واژه اي كه روزگاري بس دور

معني ميشد

و اكنون

دراين سردي وانفسای همه گیر

در بستر تاريك زمان

و انسانیت رو به زوال

دگر باره

شب چراغي بايد افروخت

با شعله عشق

كه در ان نور خدايي باشد

تقدیم به همه دختران جوان

تا وقتي قلب عريان کسي را نديدي بدن عريان خودت را نشان نده هيچ وقت چشمانت را

 براي

 کسي که معني نگاهت را نمي فهمد گريان مکن قلبت را خالي نگاه دار اگر هم

روزي خواستي

 کسي را در قلبت جاي دهي سعي کن که فقط يک نفر باشد و به او بگو که

تو را بيشتر از خودم

 و کمتر از خدا دوست دارم زيرا که به خدا اعتقاد دارم و به تو نياز